Bir varmış, bir yokmuş. Vakti zamanında bir Keloğlan varmış. Annesinden başka kimsesi olmayan Keloğlan; Sabah akşam durmadan uyurmuş. Arada bir karnı acıkır, annesi ne verirse onu yer, sonra tekrar uyurmuş. Günlerden bir gün annesi, sırtını sıvazlayıp öğütlemiş:
Eğirdiğim yünlerin parasıyla …
